شعر مهدی خوش کلام

اگر لعل لبت با من سخن دارد که بسیار است بدان ای عشق شیرازی دلم در دام دلدار است شمیم گرم آغوشت که رشک عالم گلهاست برای سینه سردم دوای درد بیمار است ا گر حافظ ببخشا ید سمر قند و بخار ا را ولی من می دهم جانم که تا آخر تو را یار است...

باتو به اوج فلک مست سرافرازی ام پرمی کشم و دور از دام هوسبازی ام باتو طراوت من بوی بنفشه دارد مثل گل بهاری سفیر طنازی ام برگ برنده من لحظه دیدار توست و در کنار رخت آخر تک تازی ام باتو نگار زیبا مجنون ودیوانه وار حتی درون کعبه عاشق بت سازی ام و در خیال خودم غرق غزل سرایی شحنه قصر دل و حافظ شیرازی ام...