شعر مهدی خوش کلام

دل اسیر حرمت شاه خراسانی من/گنبدت قبله گه مذهب نورانی من شده در سایه تو ماه و ستاره پیدا/می درخشد کرمت در شب ظلمانی من می گشاید گره از کار خلایق نگهت/تو تجلی خدایی بت روحانی من آیه آیه سخن از منزلتت باید گفت/شرح اوصاف تو در مصحف قرآنی من ذکر نامت شده تسبیح دو چشمان ترم/یادتو می برد احوال پریشانی من مثل آواره وبیچاره دور از وطنش/شوق دیدار تو دارد دل طوفانی من تاابد بنده سلطان رئوفم والله/مهر عشق رضوی خورده به پیشانی من در استانه زیارت خورشید این شعر را سرودم95/7/5...

اگر لعل لبت با من سخن دارد که بسیار است بدان ای عشق شیرازی دلم در دام دلدار است شمیم گرم آغوشت که رشک عالم گلهاست برای سینه سردم دوای درد بیمار است ا گر حافظ ببخشا ید سمر قند و بخار ا را ولی من می دهم جانم که تا آخر تو را یار است...

باتو به اوج فلک مست سرافرازی ام پرمی کشم و دور از دام هوسبازی ام باتو طراوت من بوی بنفشه دارد مثل گل بهاری سفیر طنازی ام برگ برنده من لحظه دیدار توست و در کنار رخت آخر تک تازی ام باتو نگار زیبا مجنون ودیوانه وار حتی درون کعبه عاشق بت سازی ام و در خیال خودم غرق غزل سرایی شحنه قصر دل و حافظ شیرازی ام...